Uit het juryrapport​

Ken je dat gevoel, wanneer het hoofdpersonage je als lezer bij het nekvel meesleept naar een plek, een omstandigheid die hij niet kent, een bubbel waar karakters rondlopen die hij eigenlijk niet wil kennen? Dit is mijn wereld niet, zegt hij. Hoe geraak ik hier weg? Stuurloos, besluiteloos. Hij wil die anderen niet kennen. 

 

De ander is een ander, en op die plek is hij zelf een ander - ook voor zichzelf. Als lezer heb je met hem te doen. Je wilt hem zo graag een duwtje geven. Blijf niet hangen, kijk naar buiten, daar is het leven, wil je hem in het oor fluisteren. En hij pikt het op. Hij ontdekt de ander en ontdekt misschien zichzelf. De auteur van dit debuut tekent met veel medeleven echte mensen in een wegwerpwereld die vaak verborgen blijft. Hij schildert - met weemoed, lijkt het wel - een personage dat uiteindelijk achter de schermen van sociale structuren kijkt, dat achter het masker van de kleine mens in de grote marge kijkt, die zijn tijdelijke, stoffige, bijna onzichtbare wereld heeft leren aanvaarden.

 

Een jonge mens die heeft geleerd: “Wie ik ben, weet ik niet. Maar ik was daar en ben sindsdien nooit meer dezelfde geweest.​​​

​